บทที่ 95

พอมื้อค่ำใกล้จบลง เคตกับนาตาลีก็ขอตัวไปห้องน้ำด้วยกัน

อัลฟ่าคิลเลียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งค้ำขมับไว้ ดวงตาปรือราวกับคนที่ดื่มมากเกินไปอย่างน่าเชื่อ สายตาของเขาเลื่อนไปทางไมลส์

ไมลส์รับสัญญาณได้ทันที

“ไอรา” เขาเอ่ยอย่างลื่นไหลตามเคย “ฉันว่าอัลฟ่าคิลเลียนคงต้องมีคนพากลับบ้าน ฉันจะพาเคตก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ